mijn rockster

Ja, ja de foto's komen los. Kijk dan toch!

musical en plankenkoorts

Al 3 jaar heeft Daniël ertegen op gezien. DE MUSICAL. Maar nu was het dan toch zover. Aan het begin van het schooljaar hebben we al gevraagd of het een bescheiden rol mocht zijn. Nou dat hebben we geweten. Wij zeggen wel eens dat we een papieren zak over ons hoofd willen hebben als we iets niet durven of ons ergens voor schamen. Maar Daniël kreeg zelfs een doos over z'n hoofd! Hij was een figuurtje uit een computerspel, samen met nog 3 verlegen beginnende pubers kwam hij als computerfiguur op met een doos over het hoofd!!

Met de liedjes waren de dozen wel af, en tjonge hij danste zelfs mee.

En op het laatst, nee maar, schoof hij met stoere hoed ipv doos op z'n knieën naar voren om een vette gitaarsolo te doen. Ik was helemaal overdonderd: "Dat is Daniël!". Van schrik geen eens een foto gemaakt, nou maar hopen dat een andere ouder toevallig klikte.
Ben benieuwd wat we op het VO gaan tegen komen.

Ik bedoel maar....

verkleedkleren

Ieder jaar krijgen de kinderen spullen van school mee naar huis om thuis schoon te maken. Er zijn al heel wat puzzels en piepkleine blokjes meegekomen die voorzichtig met een vochtige doek schoongemaakt moesten worden. Maar dit jaar kan het gewoon in de wasmachine. Kirsten heeft een enorme vuilniszak vol verkleedkleren meegekregen.

Tja, eerlijk is eerlijk, daar wordt dan wel eerst mee gespeeld. Vooruit dan maar, maar morgen gaat alles de machine in.

sinterklaas in de zon

Het is prachtig weer en we zitten buiten. De buren zitten in het zwembad(je, anders denken jullie dat we hier in kapitale villa's zitten, maar het is een opblaasbad achter een rijtjeshuis) en wij zitten lekker te lezen. Kirsten had al aangekondigd dat ze Sinterklaas erg mist. Daarom heeft ze alle boeken die we in huis hebben over Sinterklaas verzameld. En nu zit zij ze buiten in de zon te lezen om zo het leed van het gemis wat te verzachten.

protest

Onze Kirsten ontpopt zich als een echte activiste. De gemeente heeft bepaald dat het kleine speelveldje in onze straat geen speelveldje meer is. En weet je wat er stond? Eén bank om op te zitten en twee evenwichtsbalkjes. De gemeente heeft besloten dat er te weinig kinderen in de straat wonen om dit te onderhouden (!?!) De kinderen kunnen best naar een verderop gelegen speelveld waarbij ze moeten oversteken (buurman rijdt nog steeds geen 30 km per uur, maar ......) en langs geparkeerde auto's moeten lopen en wat vinden ze dan op dat veld? Houd je vast... 1 schommel! Aaaaaahhhh.
We willen niet veel, ook Kirsten niet. Kirsten wil de evenwichtbalkjes terug en wij het bankje! En Kirsten heeft helemaal zelf een protestbrief geschreven en wil die aanbieden aan de gemeente.

vertaling: Boze papa, boze mama, boze Daniël en boze Kirsten.
Ik wil de evenwichtbalkjes en de bank terug!

hoezo zaterdagmiddag?

En alweer een bericht. Vier op één middag. Duidelijk een zaterdagmiddag. Vanmiddag dus ook nog achter het naaimachien gezeten en poppenkleertjes (af)gemaakt.

lego en bureau

Ik zei het al, een bureau is om aan te spelen niet om aan te werken.

de vrijdagavond vriendinnenclub

In de bieb zag ik dit boek staan. Eigenlijk moet ik zeggen boeken, want deze titel stond bij de grote letter afdeling en dit verhaal past dan niet in 1 band. De omslag sprak me aan en ben eerst gaan kijken of ook de originele uitgave er zou staan en die was er gelukkig. Gelukkig, omdat ik nog niet eerder een groot letter boek heb gelezen. En ik denk dan dat ik een boek bezet houd die eigenlijk voor iemand anders gedrukt is. Terug naar de vrijdagavond vriendinnenclub. Ik wist me er van te overtuigen dat dit geen, let op geen, chiklit is, want dat heb ik weleens geprobeerd maar daar kan ik niet doorkomen. Nee, dit is een echt boek. Op de binnenflap staat: een jonge alleenstaande moeder heeft in New York een wolwinkel waar een breiclubje ontstaat en sterke vriendschappen worden gevormd. Dat sprak mij meteen aan. Brei- en naaiclubjes zijn zowiezo een grote hit dit moment, al lijkt het wel dat de naaiclubjes alleen nog in België te vinden zijn en ik de stoute schoenen niet aangetrokken krijg om er zelf één te beginnen. Breiclubjes zijn er al wel veel. Pas hier in Houten is er een actie geweest, Houten brei(d)t zich uit. waarbij een heleboel mensen meters gebreid hebben en daarbij de pilaren en bomen bij het station ingepakt hebben. Ik wilde het fotograferen, maar op het moment supreme zei mijn camera: bevat geen geheugenkaart. Dat komt ervan als je zit te bloggen en je kaartje in de laptop laat zitten. Een tweede kans heb ik mezelf helaas niet gegund en de breisels zijn alweer weg.
En het boek? Ja, prachtig natuurlijk. Je leert alle personen goed kennen, je leert zelfs breien. De verhalen zijn ontroerend. Op het slot zelfs iets tè ontroerend waardoor er zakdoeken bij moeten komen. Ik vertel hier niet wat er dan gebeurt. Voor mij had het niet gehoeven, want het boek had zo al drama genoeg. Het mooiste vond ik het fragment dat Georgia met haar dochter Dakota naar Schotland gaat om daar de (over) grootmoeder van 90 te gaan bezoeken die nog geheel en al zelfstandig in een cottage woont en ze rondleidt door het dorp aldaar. Ik ben gek op stoere granny's. 


de vrijdagavondvriendinnenclub van Kate Jacobs



bureau is om aan te spelen

Ziehier het bureau van de puber. Ik had er een vóór en ná foto van kunnen maken. Maar zo wil je de wereld niet rond. Er waren wat verhuisdozen nodig om het eerst leeg te ruimen, daarna ging er een lekkere sopdoek over en wat teruggezet werd zijn echte puberdingen. Een zelfgemaakte pennenstandaard, donald duckies, en phineas en ferb poppetjes. En nu wordt er aan dit bureau weer lekker gelego'd. Want huiswerk, dat doen we natuurlijk beneden aan de eetkamertafel.

jurkje

Zaterdag nog een mooie stof op de markt in Utrecht

Nu een mooi zomers jurkje